wtorek, 20 maja 2014

Andrij Szewczenko, aleja gwiazd


Andrij Mykołajowycz Szewczenko(ur. 29 września 1976 roku we wsi Dwirkiwszczyna, w obwodzie kijowskim, Ukraińska SRR, Ukraina jako republika Radziecka). Bohater Ukrainy, pierwszy Ukrainiec, który zdobył Ligę Mistrzów w 2003, zdobywca Złotej Piłki w 2004, rekordzista pod względem liczby występów i liczby strzelonych bramek w reprezentacji Ukrainy. Urodził się na wsi, a w 1976 wraz z rodzicami przyjechali do Kijowa, gdzie w jednym z podwórkowych turniejów jego grę zauważył Ołeksandr Szpakow. On zaprosił go do Szkoły Piłkarskiej Dynama, przekonując rodziców, którzy planowali jego karierę wojskową. W wieku szesnastu lat Andrij został włączony do pierwszej drużyny Dynama, a dwa lata później zadebiutował w dorosłej reprezentacji Ukrainy. Pierwszy gol zdobył 1 grudnia 1994 w wygranym meczu 4:2 z Dniprem. Już wtedy był znany w całym swoim kraju. W Europie głośno zrobiło się o nim po meczu Ligi Mistrzów FC Barcelona – Dynamo Kijów, rozgrywanego na stadionie Camp Nou, kiedy to w pierwszej połowie spotkania młody Szewa ustrzelił klasycznego hat-tricka, a Dynamo wygrało 4:0. Natychmiast w kolejce po niego ustawiło się wiele europejskich potęg na czele z takimi klubami jak Manchester United i wiele wiele innych. Najkorzystniejszą ofertę złożył włoski Milan proponując za młodego Ukraińca 35 mln dolarów. 
Gdyby do tego transferu doszło, Szewczenko stałby się najdroższym piłkarzem na świecie. Działacze Dynama stawali jednak na głowie, aby zatrzymać swoją gwiazdę. Andrij dostał w posiadanie willę, Mercedesa a także gażę w wysokości 100 tys. dolarów rocznie. A.C. Milan ostatecznie jednak dogadał się z szefami Dynama i udało im się sfinalizować transfer, którego suma opiewała na 26 mln dolarów. Andrij w pierwszym sezonie z 24 golami został królem strzelców Serie A. Także w kolejnych latach był czołową postacią Milanu. Jednak w tamtym okresie zespół z obiektu San Siro nie odniósł żadnego triumfu na arenie międzynarodowej. Podobnie było w reprezentacji Ukrainy, z którą nie zdołał awansować na mistrzostwa świata i Europy.Upragniony puchar Ligi Mistrzów Szewa zdobył w sezonie 2002/2003, kiedy to Milan w finale tych rozgrywek pokonał inną włoskądrużynę – Juventus, a Szewczenko wykorzystał decydującego karnego.W 2005 z Ukraińcem w składzie Milan znów dotarł do finału, jednak tym razem nie sprostał angielskiemu Liverpool F.C. Decydującej jedenastki nie wykorzystał właśnie Szewczenko, którego strzał z „wapna” zdołał obronić Jerzy Dudek, o którym napiszę jutro. W 2004 roku tygodnik France Football przyznał mu złotą piłkę.
W 2006 odszedł z Milanu do Chelsea z powodów rodzinnych za 30 mln funtów.W 2008 roku, po bardzo słabym sezonie w zespole The Blues (zaledwie czwarty napastnik, na dodatek nękany kontuzjami), wrócił do klubu, w którym odnosił największe sukcesy – Milanu. We włoskiej drużynie Szewczenko wystąpił w 18. ligowych meczach w których nie strzelił żadnego gola. Latem 2009 roku powrócił do The Blues. 29 sierpnia 2009 po 10 latach znów został graczem Dynama Kijów, podpisując dwuletni kontrakt. Jest drugim najlepszym strzelcem w historii klubu A.C. Milan. Zdobył dla włoskiego klubu łącznie 175 bramek, wyprzedzając takie sławy światowej piłki, jak Gianni Rivera, Marco van Basten, czy José Altafini. Ustępuje jedynie słynnemu Szwedowi Gunnarowi Nordahlowi.Jest czwartym najlepszym strzelcem w historii Ligi Mistrzów (56 bramek). Wyprzedza w tej klasyfikacji takich piłkarzy, jak Thierry Henry, Alessandro Del Piero, czy Rivaldo. Ustępuje natomiast tylko Raúlowi, Filippo Inzaghiemu i Ruudowi van Nistelrooyowi i Lionelowi Messiemu.
28 lipca 2012 ogłosił zakończenie piłkarskiej kariery. Decyzję umotywował zaangażowaniem w politykę. Wstąpił do partii Ukraina – Naprzód! i z jej ramienia wystartował w wyborach parlamentarnych jesienią 2012 roku. Jednak jego ugrupowanie nie weszło do Rady Najwyższej. Potem jego nazwisko pojawiło się w kontekście następcy Olega Błochina na stanowisku selekcjonera reprezentacji Ukrainy. Szewczenko odrzucił propozycję objęcia funkcji                                                                    selekcjonera drużyny narodowej argumentując zbyt młodym wiekiem.
Wikipedia.com



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz